Desiree blogt

Follow my blog with bloglovin

Doet u mij maar een enkeltje ver weg

Deze blog is geschreven op 10 april 2012 voor Universonline.

Ik heb iets met vliegvelden. Niet dat ik nu op zaterdagochtend om 7 uur ga vliegtuigspotten (ik weet trouwens niet eens wat de beste tijd is om dat te doen, maar goed daar gaat het niet over), nee het vliegveld op zich. Het Airport-gevoel noem ik het. Of het vliegveldgevoel voor de Nederlandse taalpuristen onder ons. En wat is dat nou, vraag je je wellicht af? Al die mensen met hun koffers, soms hun Aloha-bloemenkettingen of Hard Rock café T-shirts van vorige bestemmingen al aan, die weer nieuwe plaatsen gaan ontdekken. Maar vooral ook het idee dat je dat zelf kan doen. Als ik die borden met exotisch klinkende namen als Alicante, Fuerteventura, Rome Ciampino en anderen zie, heb ik de neiging om het eerste beste vliegtuig daar naartoe te nemen. Maar dat is dan ook meteen mijn probleem: ik sta hier met een ticket naar Eindhoven in mijn hand (paasdagen, familie, weet je wel). En dat klinkt lang en na niet zo exotisch. Het weer is er vast ook minder dan in Fuerteventura, waar dat ook moge liggen.

Dus check ik toch maar braaf in voor Eindhoven. Ach, dat heeft ook wel iets toch? We zijn de gekste en de slimste, zeggen ze. En dan vooral dat zeggen ze. Als we opstijgen heb ik de hoop dat de piloot toch nog links of rechts omkeert naar een of ander tropisch oord. Dat we dan gezellig met het hele vliegtuig op groepsreis gaan. Het gezelschap ziet er stuk beter uit dan mijn vorige vliegreis, dus waarom niet. Maar ik zie nog geen palmbomen of witte zandstranden vanuit mijn raampje. Wit besneeuwde bergen zou ook mogen (is immers ook leuk), maar ook dat zie ik niet verschijnen.

40 minuten later klinkt er luid getoeter uit de speakers. Niet omdat we in Bilbao of Carcassonne zijn aangekomen, maar omdat we geland zijn in Eindhoven. En op tijd, vandaar dat getoeter (wat een feest mensen). Het is grauw en grijs en het regent. Kortom, gezellig. Met mijn hoofd nog in Rome Ciampino stap ik uit op wat duidelijk geen Rome Ciampino is.

Dan zie ik een paar mensen lachend en zwaaiend achter het glas staan. Mijn familie. Lachend zwaai ik terug. Want dat hebben Rome Ciampino, Ljubljana, Pescara, Toulon en al die ander bestemmingen, waar ik die middag nog me in het vliegtuig wilde bij proppen, niet. En dat is toch ook wat waard. Las Palmas en Pisa liggen er over een maandje ook nog wel.

Comments

Breaking news on Twitter: think before your tweet

Whitney Houston’s dead, the killing of Osama Bin Laden and the U.S. Airways Flight 1549 floating in the Hudson: Twitter has quite the reputation when it comes to breaking news. It can be the first and the fastest, but that doesn’t mean that it is always true.

Twitter breaks the news

Breaking news flies on Twitter. The popular microblogging platform has reported several breaking news stories earlier than the recognized news bodies such as the BBC or CNN. In case of the New York plane crash in the Hudson, the first tweet came from Jim Hanrahan (@manolantern): “I just watched a plane crash in the hudson riv in manhattan”, just four minutes after the plane actually went down. This was followed by a photo of Janis Krums on Twitpic stating: “There is a plane in the Hudson. I am on ferry going to pick up the people. Crazy.” The mainstream media were a bit ‘slower’ picking up the story fifteen minutes later. This wasn’t the first time that Twitter was quick with reporting news events: the earthquake in China and the Mumbai terrorist attacks had already shown that Twitter is a powerful platform when it comes to news reporting.

Twitter hoaxes

So we can all trust Twitter when it comes to news? Think again. Twitter may have a reputation for breaking news stories, it also has a reputation when it comes to hoaxes: intentional distortions of the truth. An example is #seriouslyMcDonalds which became a trending topic after a photo spread on Twitter which stated that McDonald’s is charging its African-American customers an extra $1.50 ‘as an insurance measure due in part to a recent string of robberies’. The fact that the telephone number on the photo was that of enemy Kentucky Fried Chicken was something many people overlooked.  This is just one of the many hoaxes Twitter has experienced since its establishment by Obvious Corp in San Francisco in 2006. Other hoaxes include the story that American Airlines was giving away free flights to doctors to help with relief efforts in Haiti after the flood and the death of numerous celebrities such as Adele, Charlie Sheen, George Clooney and most recently Keanu Reeves.

 

What is the reason that these false stories spread so quickly making people believe they are true? I asked Dave Kerpen, CEO of award winning social media & word of mouth marketing firm Likeable Media. “Things spread very quickly on Twitter. Plus, people want to be known as the first people among their circles to be sharing the breaking news. Consequently they too share news as quickly as they can through retweets, without verifying the veracity of the news.” Social media strategist John Meulemans adds that “the character of a tweet is quick and fast. It is easy to post a tweet. We have to get used to that and not replicate something without thinking. Twitter is not a traditional medium where everything gets double checked.”

Research of Akshay Java and others states that Twitter’s encouragement to use 140 characters or less diminishes the time and thought investment of the user, and this may well be the reason that Twitter users don’t spend time on checking whether the content of a certain tweet is actually true. A survey by online PR and social media agency Simply Zesty indeed proves that 29% of all the respondents have retweeted a link without actually looking at the content of it. Furthermore, attention is a scarce resource on the web. Bernardo Huberman, professor at Stanford University, declares that users are faced with many daily tasks and a large number of social links nowadays. Because of the shortage of attention, tweets might not always be read properly and therefore not get verified.

#Carglasszuigt

A good example of this is the story of three guys from the Netherlands who wanted to show how easily people spread messages via social networks like Twitter. They started complaining about the quality of the latest advertisements of Carglass, the global vehicle glass specialist, using the hash tag #carglasszuigt (literally translated: Carglass sucks). Carglass seemed to be observing the conversation via the Twitter account @NL_carglass sending out warning messages to everyone using the hash tag #carglasszuigt that they would sue them if they continued using it. A massive stream of tweets and retweets was the result, causing #carglasszuigt to become a worldwide trending topic. However, the @NL_carglass account was not real; the three guys set it up. Once again, another success story of a hoax.

Twitter as a journalistic tool

Twitter is seen as a serious journalistic tool and the home of breaking news nowadays. Every editor of The Guardian has Tweetdeck open on their computer all the time. It is seen as a valuable instrument, because Twitter provides real-time commentary and eyewitnesses of news breaking events. “Paradigms shift. It happened with telegraph, with radio, with television, with satellite… is it happening again with the iPhone and Twitter?” questions the iPhone blog. However, when you see big news on Twitter and feel the impulse to retweet it, you might want to check whether it is true first. Even when it is retweeted by lots of other people already. Techcrunch states a true thing in this case: “While Twitter is great at disseminating information quickly, it’s just as good at disseminating false information quickly. And if a lot of people are saying it — as thousands are here — it must be true, right? Wrong.” And in that case the mainstream media still have the superiority, urging their journalists to do a reality check on the news they read online to make sure the truth is the only thing being reported.

- Thanks to Dave Kerpen and John Meulemans for their contribution.

Comments

Journalists in a changing media landscape

The media landscape is significantly changing. Newspapers see their subscriptions drop, but online visitors are rising. Social media plays an important role in this movement. Not only the behaviour of newsreaders is changing, journalism itself is. I asked Titia Ketelaar and Arjen van der Horst, both correspondent in London for respectively Dutch news organizations NRC and NOS, about how they use social media for their work and how they see the future.

How do you use social media for your work as a journalist? Which platforms do you use?

Titia: I use Twitter to keep up to date about news events and certain opinion formers in the UK and Ireland, and to get ideas. For example, I created a list in Tweetdeck about the Olympic Games this year. Furthermore, I get in contact with people via Twitter. I also use LinkedIn in this case and it also is my business card and to check where certain people worked. I keep Facebook for personal use.

Arjen: I use Twitter the most, because it serves several purposes for me: I publicize the British news, I point out interesting articles or reports, answer questions from followers and announce my own work for radio and TV. I sometimes use Twitter to find certain people. Facebook is more for personal use, though it can be a convenient tool to find people. Finally, I keep my own Wordpress blog up to date: http://weblogs.nos.nl/londen

In what way do you manage your own social media presence on a daily basis?

Titia: In the morning I start with one or two tweets giving an overview of the newspapers. It is also dependent on what happens that day and what I do. When Kate and William got married my Twitter feed was integrated with all the other news on www.nrc.nl - the internet editors tend to use my feed as a sort of commentary on the British and Irish news.

Arjen: I use Twitter on a daily basis, though the intensity depends on the news and my own work. I have less time for Twitter when I am busy with research, montage or travelling. I twitter the most on calm days (then I have more time to read the newspapers and point out interesting articles) or during big news events (the London riots, News International phone hacking scandal). Considering Facebook, it comes and goes. I write a blog about five times a month.

As a journalist I understand you have to be extra careful to what you share online. What are the guidelines you use yourself considering your online/social media behaviour?

Titia: I tweet as a correspondent of NRC in London, so I rarely tweet about things that don’t happen in the UK or Ireland or about personal matters. The same holds for my business Facebook account – you won’t see any photos of a party there. Besides, I am careful considering competition sensitive matters – I will not tell what subjects I am working on at the moment. A piece has to appear in the newspaper first (that is what subscribers pay for). In that case it is not about news facts, but background articles.

Arjen: I am free to put online what I want, although de NOS does talk about what is appropriate and what isn’t. NOS is a neutral organization and you have to be aware of that; you think twice before making a political statement. Opinion isn’t the main task of a correspondent, we are there to tell the stories and make reports.

Will journalists eventually become fact checkers because news breaks out on social media channels such as Twitter so quickly, but is also often not true (hoaxes)?

Titia: I always check, or I know the source. That is the task of a journalist – it is important that someone can separate the wheat from the chaff, especially because of the enormous amount of information that can be found online.

Arjen: Not only fact checkers, but also lock keepers. Sometimes it is import to NOT publicize certain messages. Take for example all the messages about colonel Gaddafi: it was said that he was arrested/hurt/dead/escaped and many colleagues were publicizing these messages; sometimes with the statement “this has been confirmed”. You have to think about what you tweet. Twitter is a nice medium, but it also spreads rumours, because fact checking isn’t always done. That is indeed a task for journalists.

How do you see your future as a journalist considering more people read online and the rise of social media platforms? Do you think your daily activities will change as a journalist in the future?

Titia: My daily activities already changed! Newsgathering and gathering sources changed immensely since I started in 1994 as a trainee journalist (I had coins with me to use the telephone as there was no laptop or iPhone and the internet was still in its development phase). However, the task of a journalist and journalism is getting more important. Look at what is happening in Homs: it may break through Twitter, but you still need traditional journalists to know the why, how and what is going to happen now. That is also why people still read newspapers, maybe not actual paper ones, but the sales of iPhone apps and digital editions of NRC are rising. And don’t forget that only 9 per cent of the world uses Twitter. In many parts of the world BBC World Service radio still remains the main news source.

Arjen: Newspapers and magazines will eventually cease to exist, although certain specialised newspapers (e.g. The Economist, Financial Times) may last. If there is a niche, there is a market. But everything, from written articles to video and audio, is moving towards online publicizing, and social media is becoming more important as well.

It is hard to say how the media landscape will look in the future, but it will definitely have an impact on our jobs. However, audio-visual and online media are not completely developed yet, especially if you compare it to the written media. Radio, TV and online are more news broadcasters than actual news creators. Take a look at everything that is published on Twitter: usually the news source is a regular newspaper or a journalist. Checking and searching takes time. How many times do Twitter users pick up the phone to check a news message that they spread?

It is disturbing that budgets of all media are cut down. Research journalism costs money. The possibility lies in creating revenue for online media. News consumers are used to getting the news online for free. The paper version of the Guardian is losing readers, but three million people visit their website every day. If every online visitor would pay a few pennies, it would help the Guardian out of their financial problems. We live in an information era. It is like to be unable to find a job as a stonemason in the Stone Age. We have to find a solution for that; it is however unclear what that will be.

- Thanks to Titia Ketelaar and Arjen van der Horst for their contribution.

Comments

Een echte local. Of nou ja, bijna.

Deze blog is geschreven op 14 maart 2012 voor Universonline.

Ik ken in het centrum van Londen al aardig de weg. Van Trafalgar Square naar Covent Garden, hup naar Piccadilly Circus en Oxford Street. Daar draai ik mijn hand dus niet voor om. Zodra er vrienden en familie langskomen haal ik de ‘grande Londen tour’ uit de kast, wat steevast “Goh, je weet hier best goed de weg hè” oplevert. Toeristen spreken me aan hoe ze bij de Big Ben of de St. Paul’s Cathedral komen en ik leg het ze haarfijn uit. Dat geeft me dan altijd zo’n ‘gooi je haar over je schouder (denk shampoo reclames) en loop triomfantelijk verder’-gevoel (het was leuk geweest als ik dan haar zou hebben tot over mijn schouders, maar goed, dat denk ik er wel bij).

 Het probleem komt zodra ik buiten het centrum ergens heen moet. Mijn eigen huis kan ik echt nog wel vinden, maar in een andere wijk is het vinden van de weg één groot drama. Ik heb nog niet zo’n hippe smartphone waarop dan een blauw stipje aangeeft waar je bent en hoe je op de plaats van bestemming moet komen (ja, zo kan ik het ook). Ik sleep mijn stratenboek mee of print van tevoren de route in Google Maps uit, want dat is zo heerlijk 1.0, weet je wel.

 Zo liep ik dus vorig weekend ergens in Noord-Londen. Vanaf het station zou het zo’n tien minuutjes lopen zijn naar het huis van een studiegenoot. Van tevoren allemaal gegooglemapt (ik googlemap, wij googlemappen; weer een nieuw werkwoord), dus dat moest helemaal goedkomen, dacht ik. En toen stond ik daar, want ik was al twee keer verkeerd gelopen. Ter verdediging: het was zo’n klein paadje waar ik doorheen moest en dat was écht niet duidelijk. Ik bedoel: ik kan best redelijk kaart lezen. Vind ik zelf. Ik liep de lokale pizzazaak in of hij het me even kon uitleggen. Het feit dat ik de naam van de straat verkeerd had opgeschreven, hielp uiteraard niet. Geen aanwijzingen, maar met een pizzaflyer op zak, liep ik verder. 40 minuten later sms’te ik in totale wanhoop een vriend die er al was, of hij me alsjeblieft kon helpen, voordat ik in Oxford terecht zou komen.

 Uiteindelijk ben ik er dus toch nog gekomen. Bij binnenkomst vroeg mijn studiegenoot of ik het makkelijk had kunnen vinden. Ik heb het antwoord maar achterwege gelaten.

Comments

Vliegtuiggekte

Deze blog is geschreven op 17 februari 2012 voor Universonline.

‘Ja hallo, mag ik er even langs?’ Ik wurm me met mijn knalroze koffertje (echt, Legally Blonde is er niks bij) door het gangpad van het vliegtuig. Een bomvolle bak deze avond door diverse gecancelde vluchten wegens extreme weersomstandigheden aka een paar sneeuwvlokjes. Ik stik me de hitte. Wat wil je met twee truien en drie vesten, waarvan twee omgeknoopt, aan. Maximaal tien kilo handbagage, dan heb je dat. En voordat je denkt dat ik zo’n enorme beauty queen ben waarbij haar hele garderobe mee moet, dat is nou ook weer niet het geval. Mijn laptop neemt de helft van het gewicht in. En oké, de andere helft van het gewicht wordt gevuld door, laten we zeggen, 1/3 van mijn kastinhoud.

Ik neem plaats tussen twee heren. De één leest de LINDA. Dat moet prima volk wezen, denk ik dan. De ander ligt al tegen het raam te slapen. Voor me zit een duikvereniging die er een ware sport van maakt om Donald Duck zo goed mogelijk te imiteren. Een kwartier lang weliswaar. Naast de LINDA.-man zit een groep meiden, die alvast over hun belevenissen in Londen aan het kletsen zijn. ‘Ja, laten we gewoon uitgaan vanavond. Boeit mij dat, dat ik dan morgen brak ben. Het is maar een uur vanaf ons hotel.’  De duikvereniging is inmiddels overgaan op het zingen van deuntjes. Ondertussen komt ook nog het vliegtuigpersoneel langs met Hello magazine, diverse snacks en maaltijden, drankjes en een hup, ook nog een loterij (als je dan toch bezig bent). En dat binnen 20 minuten, want Londen is nou niet bepaald de andere kant van de wereld. Tegen de tijd dat je opgestegen bent, ga je al weer dalen. De stewards en stewardessen moeten dus nog doorlopen ook.

Ik besluit een voorbeeld te nemen aan de man naast mij en sluit ook maar eens mijn ogen. Drie minuten later: klebeng, gevolgd door een ‘Zo de klere’ uit mijn mond. De LINDA.-man kijkt me lachend aan: ‘We zijn inderdaad geland’, zegt hij. Het meisje van de uitgaansgroep hoor ik tegen haar vriendinnen zeggen: ‘Wat nou, dat was een hele normale landing hoor!’ Dat je het even weet.

‘Bedankt voor het vliegen met onze maatschappij. We zijn nu in Londen’. De captain heeft gesproken en er klinkt een luid gejuich van de duikvereniging en uitgaansgroep. ‘Nee, maar even serieus’, zegt het uitgaansmeisje. ‘Je moet hier dus eerst rechts kijken voordat je oversteekt, want ze lopen hier links hè’. Dus.

De volgende dag sta ik hutjemutje in de metro. En eigenlijk, vond ik dat best wel rustgevend.

Comments

Talking like a Brit

Deze blog is geschreven op 20 januari 2012 voor Universonline.

Als je een beetje wilt integreren in the UK dan meet je jezelf zo’n charmant Engels accent aan. Ik bedoel: met “Dude, that movie was awesome!” kan je hier niet aan komen zetten.

Te Amerikaans en not done voor trotse Britten. Ik heb een voorliefde voor het Britse accent. Sommigen zwijmelen weg bij de zangerige Franse taal of het exotische Spaans (en wie weet zijn er mensen die het Duits of Nederlands wel heel sexy vinden; het zou zomaar kunnen), maar ik niet: ik houd van het Engelse accent. Ik zou er dan ook graag zelf één willen. Net zoals Hugh Grant, Emma Thompson, een willekeurig karakter uit Harry Potter of de majesty herself. Ik luister amper nog naar wat die mensen inhoudelijk zeggen, want ik zie mezelf al helemaal Brits praten met één van hen. Maar zover zijn we nog niet (zover gaat het waarschijnlijk ook nooit komen, want de kans dat ik een conversatie ga hebben met Hugh Grant of de koningin is natuurlijk miniem).

Afijn, ik doe behoorlijk mijn best: spreek woorden als glass, dance en fast uit zoals het hoort (en niet op z’n Amerikaans als in gless of dence) en leg de nadruk op de ‘t’ (het is Harry Potter, niet Harry Podder). En dat gaat al best redelijk, al zeg ik het zelf. Ik heb al een paar keer te horen gekregen, dat ik best ‘posh’ spreek. Mooi, ik kan zo met de upper class meekletsen. Qua taalgebruik hoor ik er ook al helemaal bij: ik zeg altijd beleefd ‘Thank you’ of ‘Please’ en ‘Excuse me’ is de toveruitspraak als ik me door een menigte in het metrostation duw.

Er is echter nog een dingetje wat ik niet over mijn lippen krijg. Het gebruik van ‘terms of endearment’: honey, darling, love, sweetheart, sweetie, hun, dear… De Engelse taal biedt een legio aan mogelijkheden. Het blijft toch een beetje apart als de buschauffeur of het vrouwtje achter de kassa je darling noemt. Zie je het voor je als je in de Albert Heijn staat: “Dat is dan 29.95, schat”. Je zou meteen de supermarkt manager roepen. En toch ga ik eraan beginnen: de volgende keer zeg ik ook gewoon “Are you alright dear?”. Gezicht in een plooi, niet lachen en binnen een paar maanden master ik het Britse Engels als geen ander. Dat zelfs Hugh Grant me niet van een English lady kan onderscheiden. Ja echt. Mark my words darlings.

Comments

Een week ‘unplugged’

Deze blog is geschreven op 20 december 2011 voor Universonline.

“Voor deze module ga je een korte documentaire over een zelfgekozen onderwerp van hooguit tien minuten maken. Het is voor een documentaire van belang dat er een verhaal inzit. Een journey.”

Juist. Een onderwerp kiezen. Dat is altijd makkelijker gezegd dat gedaan. Zeker als het over alles mag gaan, weet ik totaal niet waar ik het over moet hebben. Maar uiteindelijk had ik het dan: ik zou een documentaire gaan maken over onze ‘connected society’ en daarvoor zeven dagen zonder elektronische communicatiemiddelen leven.

Het idee kwam na het lezen van een onderzoek waarin studenten werd gevraagd een dag zonder media te leven. Dus geen mobiele telefoon, internet, televisie, muziek, video games etcetera. Vier van de vijf studenten ervoer hierbij al fysieke en mentale stress, extreme isolatie en paniek. Belachelijk, vond ik zo. Ik bedoel: we hebben het hier over luttige vierentwintig uur. Hoe moeilijk kon dat nou wezen? Ik zou er dus een schepje bovenop doen: niet één, maar zeven dagen. Het enige wat ik kon doen, was gebruik maken van Word en software zoals Photoshop op mijn laptop (deadlines maken zich nou eenmaal niet vanzelf af). Mijn mobiele telefoon hield ik alleen voor noodgevallen, maar bellen en sms’en (of deze lezen) mocht niet.

Ik en mijn documentaire-ideeën. Ik had het gewoon over zwervers of straatartiesten kunnen doen, maar nee, ik moest zo nodig mezelf een uitdaging geven door me zeven dagen van de media af te zonderen. Unplugging myself from the world. Een week moest te doen zijn, vond ik zelf.

Ik kan je vertellen dat dat behoorlijk tegenvalt. Even Facebook of mijn email checken was er niet meer bij. En wat doe je dan om een pauze te houden van je studie? Tja, niet zo veel, dus dan werk je maar gewoon door (wel goed voor je productiviteit dus, wellicht een tip voor tentamenperiodes). Strijken is gewoonlijk al vreselijk saai, maar zonder muziek is het helemaal niet te doen. Op dag twee begon ik al in mijn hoofd te zingen. Even sms’en om iets af te spreken was ook niet meer mogelijk en zo maakte ik voor het eerst in mijn leven gebruik van een telefooncel (bestaan die in Nederland eigenlijk nog wel?). Vijf minuten heb ik erover gedaan voordat ik de andere persoon aan de lijn had. De telefooncel had het niet zo op twee pondmunten blijkt uit nader onderzoek. Een boek van 300 pagina’s had ik binnen vier dagen uit met alleen het lezen in de tube. Met vrienden ging ik pannenkoeken bakken of een potje Rummikub spelen. En elke dag praatte ik ook nog vrolijk tegen mezelf voor een videodagboek. Je maakt wat mee als je een week de media vaarwel zegt.

Ik kan je inmiddels vertellen dat ik mijn zeven dagen zonder media overleefd heb. Overleefd ja, ik ben immers een digitale media student en de media afzweren is dus niet appeltje, eitje. Mocht je dit allemaal nou zwaar overdreven vinden, dan daag ik je uit om eens hetzelfde te doen. Misschien niet zo handig met de kerst, maar voor in het nieuwe jaar. Als goed voornemen bijvoorbeeld.

Comments

Brief aan de Sint/Kerstman

Deze blog is geschreven op 18 november 2011 voor Universonline.

Londen, 18 november 2011

Beste Sinterklaas/Kerstman,

Ik schrijf u vast om u over mijn verlanglijstje te informeren. Ik ben geloof ik best braaf geweest namelijk. Ik wil dit jaar eigenlijk maar één ding. Of nou ja, ik kan best meer dingen bedenken hoor, maar ik dacht: ik houd het makkelijk. U wordt immers ook weer een jaartje ouder hè, en dan wordt dingen onthouden altijd wat lastiger. Ik vraag dit jaar een extra dag in de week. That’s it. Valt best mee, dacht ik zo. Of u dat dus even kunt fixen. Ik zou het zeer waarderen. Het zit namelijk zo, beste Sinterklaas/Kerstman (hier geloven we niet in Sinterklaas hè), ik heb het nogal druk. En niet dat je zegt van: o ja, die is “druk”. Nee, echt druk weet u wel. Ach, u snapt het vast, want u krijgt immers miljoenen verlanglijstjes, dus over druk zijn hoef ik u niets uit te leggen. Kijk, ik woon dus nu in Londen, omdat ik hier mijn master doe. En dat bevalt tot nu allemaal erg goed, maar ik ervaar een tijdstekort. Ik moet immers studeren en er wordt nogal wat van je gevraagd door zo’n opleiding. Nu is dat allemaal prima, ik vind het erg interessant, maar dat studeren is dus niet het enige. Nee, er moet hier ook een huishouden draaiende worden gehouden. U heeft die pieterbazen die alles voor u doen en in het geval van de Kerstman, tja, wie doet al die klusjes voor u eigenlijk? Niet die rendieren lijkt me zo. Afijn, er moet hier gekookt, gewassen, gestreken, gestoft, gezogen, afgewassen en boodschappen gedaan worden. Jawel, the glamorous London life. We zijn er nog niet Sint/Kerstman; daar komt nog bij dat er ook contact moet worden onderhouden met het thuisfront. Dus Skype ik trouw elke week, beantwoord ik mijn mail en blijf ik zo op de hoogte van wat er allemaal gebeurd in Nederland. Dan is er nog zoiets als sportief bezig zijn. Nu ben ik hier al vrij sportief door dat wandelen van en naar tubestations, maar ik wil ook graag één keer per week sporten als het kan. Bovendien spreek je hier natuurlijk ook nog af met mensen. Het is immers wel zo leuk om een vriendenkring om je heen te verzamelen, nietwaar? Dus klets je met mensen en ga ik eens wat leuks doen (Londen heeft aanbod genoeg). Ten slotte zou het ook wel eens leuk zijn als ik gewoon eens lekker een aflevering van een televisieserie kan kijken, want er staat hier dan wel een TV in de huiskamer; ik heb dat ding dus nog niet eens aangeraakt in al die weken dat ik hier ben. En nu moet u even al de bovenstaande activiteiten bij elkaar optellen. Ziet u het probleem? Precies. Dus voor mij graag een extra dag in de week dit jaar. U hoeft geen moeite te doen voor een gedicht of surprise. Die dag extra is al genoeg. Mocht een hele dag nou echt niet lukken, dan is een paar uur extra per week ook goed. Ik ben de moeilijkste niet.

Met vriendelijke groet,

Desiree.

Comments

Kamerjacht in Londen

Deze blog is geschreven op 18 oktober 2011 voor Universonline.

Een kamer zoeken in Londen. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Of ik zou makelaar kunnen worden met de specialisatie studentenkamers. Afijn, een kamer zoeken in deze metropool is moeilijker dan je denkt, kan ik je inmiddels vertellen.

Als je gaat studeren in Londen en je op kamers wilt (wat op zich wel zo makkelijk is natuurlijk) heb je twee opties. Hierbij reken ik de mogelijkheid van een bankje in het Hyde Park of een doos onder een brug dus niet mee. En de koningin van Engeland bellen om te vragen of ze nog een kamertje over heeft in haar residentie is waarschijnlijk ook verspilde moeite.

Goed, de eerste optie is om in zogenaamde halls of residence te gaan wonen. Dit zijn accommodaties die alleen voor studenten zijn. Klinkt wellicht leuk, alleen je moet het je voorstellen als een groot hotel met alleen maar studenten. Dat betekent lange hallen met vele kamers. Ik zag deze optie na diverse verhalen op internet over de luidruchtigheid van deze halls niet zo zitten, want vele kamers betekent ook vele buren. En er hoeft er natuurlijk maar één van harde heavy metal te houden. Bovendien schijnt het in de halls de normaalste zaak van de wereld te zijn dat het brandalarm drie keer per week afgaat. Juist ja.

Wat dan overblijft, is om op de particuliere markt een kamer te gaan zoeken. Dit houdt in dat je via websites naar kamers gaat zoeken. Maar vergis je niet; het is wel even wat anders dan in Nederland. Staat in ons kikkerlandje op vrijwel elke kamersite hoe groot een kamer is, details over het huis en foto’s van je mogelijke kamer. Hier kan je dat wel vergeten. Geen foto’s komt hier heel vaak voor en de grootte van de kamer is in 99 procent van de advertenties niet vermeld. Waar is Kamernet als je het nodig hebt?

Ik heb het hele internet afgestruind naar kamers. Het wil namelijk dat er kleine kamers (lees een bed en een kast) zat zijn in Londen, maar een kamer waar je niet binnen anderhalve stap aan de andere kant van je kamer staat, zijn schaars. En als er dan een goede kamer opstaat, dan is deze binnen een mum van tijd weg. Als een stel tijgers gaan we op één prooi af (kamerjacht; het heet niet voor niks zo). Ik heb diverse viewings gehad, maar elke keer was het het niet. Te kleine kamer, vies (ik zal jullie besparen wat voor badkamers ik hier heb gezien) of te duur (en laten we over de prijzen maar helemaal niet beginnen). Zoals ik al eens eerder schreef is drie keer scheepsrecht achterhaald. Of misschien geldt drie keer niet in Londen, wat je wilt, want de tiende kamer was het dan toch. Inmiddels woon ik al bijna vier weken in dit prachtige studentenstulpje.

Een kamer zoeken in Londen is een tijdrovende bezigheid; sterker nog je gaat zelfs dromen over advertenties. Maar het credo luidt niet voor niks ‘Zoek en gij zult vinden’. In Londen moet je misschien wel wat meer tijd incalculeren voor dat zoeken, maar dan heb je, als het goed is, uiteindelijk wel wat.

Comments

Goodbye Tilburg

Deze blog is geschreven op 2 september 2011 voor Universonline.

Naar het buitenland. Ik had het al een aantal jaren in mijn hoofd. Dan riep ik dat ik na mijn studie zou gaan backpacken in Australië of zou gaan rondreizen door Amerika. Dat het studeren in het buitenland zou gaan worden, had ik dan ook niet kunnen voorzien toen ik naar Tilburg ging voor mijn eerste studiejaar. Het kwam ineens toen het einde van mijn tweede studiejaar naderde: studeren in het buitenland, misschien is dat wel wat. Voor een minor in het buitenland was ik echter al te laat en in de master waren er niet veel mogelijkheden (allemaal leuk en aardig dat onze universiteit claimt zo internationaal te zijn; je moet er wel op tijd bij wezen). Toen las ik per toeval een profiel van een afgestudeerde student die een volledige master in het buitenland had gedaan. Een heel jaar in het buitenland. Ik wilde eigenlijk voor een half jaar gaan, maar toch bleef de optie van een master in het buitenland door mijn hoofd malen. Wel, niet, wel, niet, wel, niet (ik heb nog net geen bloemen leeg geplukt).

Ik volgde de workshop ‘Een master in het buitenland’, waarna je volgens de tekst op de website zou weten of een master in het buitenland wat voor jou is. Die regel kunnen ze in het vervolg wel schrappen, want ik wist het naderhand nog niet. Aan de ene kant is het een mogelijkheid om nieuwe mensen te ontmoeten, een ander land te ervaren en een master te doen die ze in Nederland niet bieden. Aan de andere kant ben je een jaar van huis en laat je al het bekende en vertrouwde achter. Je kunt er lang over twijfelen (en toegegeven: dat heb ik ook gedaan). Tot ik me bedacht dat er maar één manier is om erachter te komen of het daadwerkelijk wat voor je is, en dat is door te gaan.

Inmiddels zijn we acht maanden verder. Een acht maanden waarin ik tientallen mailtjes heb verstuurd en telefoontjes heb gepleegd. Want wie naar het buitenland wil, moet nogal veel regelen. Beurzen, aanmelding bij de universiteit, studiefinanciering… en nog een hele waslijst waar ik je verder niet mee zal vervelen. Je bent er behoorlijk veel tijd mee kwijt (het houdt je van de straat zullen we maar zeggen). Maar over tweeënhalve week is het zo ver: dan vertrek ik naar Londen om de master Digital Media te gaan volgen.

PS. Niet getreurd, best lezer, je bent nog niet van mij af: ik zal namelijk blijven bloggen voor Univers, maar dan vanuit Londen. Dan hoef je me niet te missen, zeg maar.

Comments